Volg Toni door de Vlaamse Ardennen

Fietsen door de (achter)tuin van Eden

Ik zeg het wel vaker met een niet van enige schaamte verstoken kwinkslag: in dit vak ken je steden als New York en Sydney vaak beter dan je eigen achtertuin. Het vak, dat is de reisjournalistiek. En mijn achtertuin, dat zijn de Vlaamse Ardennen. B&B Cimbarsaca – onthoud die naam! – ligt in vogelvlucht vijf, misschien zes kilometer van waar ik woon.

Ik was de straat nog nooit ingereden, had het gastenverblijf nooit gezien en kreeg bijgevolg nooit de kans de hand te drukken van de allercharmantste Luce Vandenmeersschaut, die Cimbarsaca uitbaat. Luce is de dochter van de laatste burgemeester van Semmerzake, vooraleer het dorp onderdeel werd van de fusiegemeente Gavere. Cimbarsaca is de oude Romeinse naam voor Semmerzake.

Rik en Christa worden ontvangen met het huisaperitief Roomer, waarin kleine vlierbloesems hups op en neer dansen. Luce toont hen de kamer, in fraaie tinten van taupe en warmbeige, en de bar, waar ’s anderdaags vast heldenverhalen worden verteld over de fietstocht van de dag. Cimbarsaca is een schoolvoorbeeld van een fietsvriendelijk logies.

De auto wordt netjes gestald, de fietsen klaargemaakt voor de rit. De Vlaamse Ardennen zijn niet alleen voor sportieve fietsers interessant, ook recreatieve fietsers vinden er alles wat ze nodig hebben. Het hoéft niet altijd bergop te gaan. Langs de Schelde, naast het frisgroen van de ontluikende bomen, is het net zo aangenaam trappen.

We kiezen voor het tweede luik van de Scheldevalleiroute. Die is vlak, maar ook weer niet extreem vlak. Het blijven de Vlaamse Ardennen. In Gavere huren we grasgroene fietsen, één voor Rik, één voor Christa. Het toerismekantoor werd onlangs vernieuwd en oogt fris, modern, opgewekt. Vrijwilligers – hier heten ze Poorters! – bedienen je met de glimlach en geven alle uitleg waar je het wenst.

De Vlaamse Ardennen nemen het voortouw in natuurbehoud. Het conserveren van landschappen en de intrinsieke waarde ervan is een kerntaak. Dat merken we maar al te goed terwijl we naar Meilegem en De Kaaihoeve fietsen.

De Kaaihoeve is een Provinciaal Natuureducatief Centrum, een hele mondvol voor wat oorspronkelijk een aanlegplaats was – een kaai – voor kolenschepen uit Doornik. Vandaag komen er vooral scholen, maar verder kan iedereen met groene vingers en een groen hart er terecht. We proberen vogels te spotten en wandelen even barrevoets langs het blotevoetenpad.

Vlak voor de lunch willen we halt houden aan de Archeologische site van Ename. De Schelde is vlakbij, Oudenaarde lonkt om de hoek. Het PAM (Provinciaal Archeologisch Museum) heeft een permanente en vooral ook interactieve tentoonstelling over het leven van de middeleeuwen tot vandaag. Buiten werd een plek voorzien waar je bij mooi weer kunt picknicken. Rik en Christa vinden het nog net iets te fris, zo vroeg in het voorjaar, en fietsen door tot in Oudenaarde waar Bistro Lumen heerlijke garnaalkroketten en handgesneden steak tartaar serveert.

Rik en Christa praten nog wat na met de uitbaters van Lumen. Dat geeft mij de kans er de tablet bij te nemen en het Fietsnetwerk Vlaamse Ardennen te bestuderen.

De website van Toerisme Vlaamse Ardennen heeft een online routeplanner, en biedt de mogelijkheid om de gekozen route meteen naar je fiets-gps te downloaden. Een bijzonder interessante tool. Het fietskoppel heeft de gps vandaag niet nodig. Ze kennen de route die hen van Oudenaarde via Zingem terug naar Gavere brengt, waar zij in het levendige Café/Brasserie De Post de middag met een Valeir Blond van de plaatselijke brouwerij Contreras afsluiten.