Volg Toni door de Vlaamse Ardennen

Een weekend vol foodies

Wie mij een beetje kent, zal niet verrast zijn bij het bericht dat ik graag ga tafelen. Ik doe er de voorbije maanden trouwens alles aan om de snedige opmerking ‘het is eraan te zien’ te vermijden. Calorieëntellers en gymcentra hebben een goede, weliswaar niet altijd trouwe klant aan mij.

In een niet eens zo ver verleden werd mij op de redactie van een bekend Vlaams maandblad nog ‘gij met uw chique restaurants!’ toegesnauwd. Ook dat moest ik ontkrachten. Ik houd net zo goed van een goed stuk brood met een plak paté of vers gedraaid varkensgehakt. Maar het moet goed brood zijn, ambachtelijke paté en vers gemalen gehakt. Van de schouder, zou Peter Goossens zeggen.

Luc, Karen, Goe en Stephanie zijn uit hetzelfde hout gesneden, dat zie je zo. Het zijn levensgenieters. En de overtollige kilo’s, die wandelen ze er in een mum van tijd weer af op de heuvels van de Vlaamse Ardennen. Ik heb er een paar likkebaardend zien lonken als we daarnet Ronse zagen schitteren in de zon, van op de Kruisberg. Het is een heerlijke zomerdag, de heuvels en meanders ogen donkergroen en zilver, de kleur van een ouderwetse oliejas.

In het toerismekantoor van Ronse krijgen we uitleg over de Vroeger en Nu wandelroute, volgens de baliejuf een echte aanrader om de stad te ontdekken. Je downloadt de My Tours App op je tablet of smartphone en bent in geen tijd de stad in. Ik ken Ronse eigenlijk niet zo goed, en als ik heel eerlijk ben, de stad heeft nooit echt veel indruk op me gemaakt. Hoe komt dat? Waarom wordt de werkelijkheid altijd door de perceptie ingehaald? Een fout beeld. Alleen al Toerisme Ronse huist in een juweel van een gebouw, de Hoge Mote. En een keer we de straat opstappen, maken we kennis met het Mouroitplein en zijn art décohuizen. De gids troont ons mee naar de crypte onder de Romaanse Sint-Hermeskerk. Wonderlijk!

In restaurant La Différence genieten we die middag van vitello tonnato en huisbereide Gandahamkroketten. Het toetje houden we voor De Passage, een winkelcentrum voor foodies met grootstedelijke allures. Je vindt er een Spaanse delicatessenwinkel, restaurants, een Italiaanse traiteur. Bij Leen en Kristie van ‘Koffieboone’ drinken we op het terras wijn en espresso, en smullen we van de huisgemaakte taart.

De middag wordt avond, de gesprekken worden wat levendiger, de bubbels doen hun werk. Over de Vlaamse Ardennen hangt inmiddels de rozerode gloed van de schemering, bezongen in liederen, bejubeld in proza en poëzie.

Van Ronse gaat het ’s anderdaags naar Geraardsbergen, en het restaurant Pand 19 van chef Ann De Roy. Ann werd een jaar of drie geleden nog uitgeroepen tot Lady Chef van het jaar, een titel die haar weliswaar plezier doet, maar haar naar eigen zeggen ‘niet op een andere manier doet koken’. Maar is er dan wel een verschil tussen een vrouwelijke en een mannelijke chef, willen we weten? Legt ze bijvoorbeeld andere accenten? ‘Ik weet niet of je vrouwelijk kunt koken. Ik geloof daar niet in. De tijd is voorbij dat de dames enkel slaatjes wilden eten, en de heren vuistdikke steaks. Als die ooit al bestaan heeft.’ De perceptie, weet je wel.

Het terras van Pand 19 biedt uitzicht op wat de mooiste weilanden en akkers van Vlaanderen moeten zijn. Ann serveert een bereiding met rund en verschillende groentebereidingen, als wil ze haar woorden van daarnet kracht bijzetten. Of er nog plaats is voor een nagerecht? De drie dames en de heer hoeven zich dat geen tweede keer te laten vragen. Straks beginnen ze aan het wandelnetwerk Pajottenland. Maar dat is weer een ander verhaal.